Op tour met Klaas

Klaas en zijn tweede huisKlaas voor zijn tweede huis

Afgelopen dinsdag was het dan zo ver. Een lang gekoesterde wens van me ging in vervulling. Een dagje mee met de expeditie. Met Gerrit, onze planner logistiek, keek ik een paar weken geleden naar de mogelijkheid. Gerrit maakte de afspraak met Klaas, één van onze chauffeurs. Dinsdagochtend zo ongeveer om kwart over zes meldde ik me.

De bus voor route Noord was al vertrokken. “Die begint al om zes uur”. De Zuidroute scheelde me toch weer een half uur. Spijkerbroek aan, “wel een nette hoor” klonk Gerrit’s dringende advies, klaar om de handen eens op een ander manier uit de mouwen te steken. Het busje stond al klaar om te vertrekken. Een vervangende bus, want de vaste bus van Klaas moet gerepareerd worden. Alle kratten waren de dag er voor door de ‘laadploeg’ klaar gezet. Bijzonder moment van de dag was toch wel dat we nog vroeg in de ochtend de vaste bus van Klaas op de grote weg passeerden. Klaas had pech gehad en de bus moest in Groningen gerepareerd worden. 

Al snel bleek dat de expeditie met alle activiteiten er om heen een gestroomlijnde machine is. Veel kleine dingen bepalen het vlotte verloop van zo’n dag. Daarnaast valt direct op dat dit onderdeel van het bedrijf en de mensen die hier werken het visitiekaartje vormt van de BSF.

Een dag met Klaas is werkelijk een groot plezier. “De leukste baan van de wereld”, zo omschreef Klaas al direct zijn werk. Hij zou het vaak herhalen. “Prettige collega’s, een mooi land om in te rijden, en je betekent echt iets voor de mensen”. Zo een hele dag met zijn tweeën in een cabine geeft ook de gelegenheid om eens goed met elkaar kennis te maken. Het werk was natuurlijk een belangrijk gespreksthema, met name het werk van Klaas en zijn collega’s, hoe ze het zoal hebben ingericht en hoe het beleefd wordt. De ‘klik’ was er en al snel hadden we grootse plannen om alle problemen die zich op Prinsjesdag aandienden op te lossen.

De vroege ochtend, nog half donker, begint wat stilletjes. De bibliotheken nog in het donker, geen collega’s ter plekke. Elk gebouw heeft zo zijn eigen kenmerken. Bij de een moet je niet verder komen dan de achterdeur, bij de ander moet je voorzichtig zijn met het stoepje die in de loop der jaren erg onregelmatig is geworden. “Er is hier al een keer een doos over straat gegaan door los liggende stoeptegels”. In Joure komen we de eerste collega tegen, Diny. Diny werkt ook in Lemmer. Bij Diny krijgen we de eerste kop koffie. De manier waarop Klaas overal ontvangen wordt, voor zover er collega’s zijn natuurlijk, zegt alles. Prettig en respectvol. Al snel zie ik dat de manier waarop Klaas zijn werk invult op veel sympathie kan rekenen. Een dranger van een achterdeur die wat los hangt, wordt bij een volgende ronde weer netjes vastgezet. Een collega in een bibliotheek wordt geholpen aan de maten van een tafeltje dat daarna te koop kan worden aangeboden op Markplaats. Die kleine dingen betekenen zo veel voor de goede verhoudingen in een werkomgeving.

In de nieuwe bibliotheekwet staat dat de provinciale overheid verantwoordelijk is voor het zogenaamde ‘interbibliothecaire leenverkeer’. De manier waarop we het in Friesland nu hebben georganiseerd lijkt me bij uitstek geschikt om verder uit te dragen. Elke dag dat een bibliotheek open is komen we langs met materialen, nieuwe en aangevraagde boeken. Een paar honderd kratten per dag worden door de provincie vervoerd. “En dat in een digitaal tijdperk, is dat nog wel zo efficiënt, zullen sceptici zich wellicht afvragen?” Volmondig kan ik hierop antwoorden: “JA”. Zo lang we in een tijdperk leven met boeken die we kunnen vastpakken gecombineerd met digitale informatie zullen we dit soort werk houden.

In de loop van de dag begon bij mij het idee post te vatten om een korte documentaire te laten maken over het werk van Klaas en zijn collega’s. Maar ook de medewerkers die veelal in de catacomben van bibliotheken belangrijk maar vaak onzichtbaar werk verrichten moeten we hierin meenemen.

Terug naar de dag. In Joure (of een andere vestiging) komen we een andere held van de BSF tegen: Bashar. Bashar is hard bezig om onderhoud te verrichten aan de apparatuur ter plekke. Ook zo’n man die ik altijd in beste stemming zie rondlopen, altijd zijn uiterste best aan het doen om klanten tevreden te stellen.

 

Regelmatig droegen mijn gedachten die dag mij terug naar een lang verleden. Nog ver in de vorige eeuw (sic) werkte ik in de Bibliotheek van Zoetermeer. Ik had het voorrecht alle nieuwe boeken te mogen inkopen, maar ook om alle nieuw binnen gekomen boeken even te bekijken. De wereld openbaarde zich voor mijn neus. Zo ook nu. Alles kwam vandaag voorbij, kinderboeken, reisgidsen, studies, romans, de nieuwste boeken, oude boeken waarvan je je afvraagt of ze nog gelezen worden, ja dus (Marcellus Emants ‘Een nagelaten bekentenis’). Ergens maar gelukkig dat Klaas zijn werk doet en ik het mijne, ik zou de hele dag toch even een korte blik in het vele materiaal dat door mijn handen gaat willen werpen. De dag zou dan veel langer duren dan nu. Hoewel, als Klaas een topografische atlas van het ene kratje in het andere moet overhevelen, dan steekt hij toch graag zijn neus in dat boek.

Na een dag van omleidingen, remmen voor schapen op de weg, luisteren naar het radioverslag van Prinsjesdag en het oplossen van alle vermelde problemen weer richting Leeuwarden. Eerste een korte stop bij het benzinestation voor een paar koeken. “De lekkerste van Friesland”. We kochten wat er lag om ook de mensen te trakteren die er nog waren. Bij een welverdiende kop koffie met koek konden we een werkelijk fantastische dag afronden met de afspraak om het binnenkort eens om te draaien, dan gaat Klaas een dag met mij mee op stap!

Print Friendly

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>